Eef: Zwangerschapsblog week 38 en 39

Hoewel je natuurlijk nooit kunt voorspellen wanneer de grote dag begint, kun je er wel over na denken. Aangezien ik al met 23 weken te veel harde buiken had en extra controles heb gekregen, om een evt. vroeggeboorte te voorkomen, kreeg ik altijd het idee dat ik de 40 weken nooit ging halen! Ik hield alle opties open, maar toch bleef die gedachte hangen. Met 37 weken zwangerschap (vanaf dat moment mag je officieel bevallen) kreeg ik een soort rust over me heen: ‘Ik heb het gehaald’. En dat was ook het moment dat ik dacht: volgens mij zit ons kleintje er nog best!

Zo vloog week 37 voorbij en week 38 en nu ook alweer week 39… Hoe ik mij voel? Na wat kwaaltjes en klachten voel ik mij sinds twee weken weer topfit! Zo fit dat ik mij afvraag of mijn lichaam überhaupt wel door heeft dat het hoogzwanger is. Natuurlijk heb ik nog harde buiken, maar hé daar kijk ik niet meer van op. Ons kleintje is nog steeds niet goed ingedaald, waardoor ik geen bekkenklachten, onaangename druk of andere klachten ken. Natuurlijk is dat fijn, maar het was beter geweest als ons kleintje wel al was ingedaald en ook die klachten om de hoek kwamen kijken.

Nu klinkt het net of ik zo de marathon kan rennen en dat is natuurlijk ook niet helemaal waar. Hoewel mijn hersenen dat soms wel denken hoor! Maar als ik een stukje ga wandelen of op de fiets spring (oké stap), denk ik echt wel: Ohja! Ik ben toch wel hoogzwanger. Zo zijn er ook momenten dat ik mezelf aan de trapleuning omhoog hijs, terwijl ik de volgende dag zo 10 keer de trap op en neer jump.

Ondanks dat ik mij zo fit voel, kijk ik enorm uit naar die grote dag. Na 6 weken thuis zijn, alles geregeld en opgeridderd, slaat de verveling wel een beetje toe. En van alles ondernemen of afspreken durf ik eigenlijk ook niet meer. Elke dag kan ik nog wel 10 dingen verzinnen om te doen, maar ik heb daar uiteindelijk weer geen zin in. Best een beetje gek eigenlijk! Maar het motto van zwangerschapsverlof klinkt niet voor niets: ‘ Niks moet, niksen mag’.

Zo langzamerhand komt het moment suprême toch echt dichtbij. Elke dag kan DE dag zijn. Ik kijk er enorm naar uit en ik ben zo benieuwd naar ons kleintje. Ben je een jongen of een meisje? Hoe zie je eruit? Hoe ga ik mij voelen als je eindelijk, na negen maanden, in onze armen ligt? Ik ben er klaar voor. Kom maar op met die GROTE dag!